Schotland

Augustus-September 2016

Gidsen 1

Gidsen zouden van hun plek verbannen moeten worden.
Om nooit meer terug te keren.
Ik word al onpasselijk en moe bij hun verschijning.
Kom ,zegt mijn vrouw op bijna gebiedende toon, pas je nou eens een keertje aan.
Ik wil wel, maar ik houd het niet uit.
Vertelden ze nou maar de essentie ,neen ze verdwalen in futiliteiten.
Om er in te verzanden, hoop ik steeds, om nooit meer boven te komen.
Altijd die jaartallen gevolgd door ingestudeerde grapjes, waarbij ze steevast de lachers op hun hand krijgen. Daarvoor doen ze het, heb ik het idee.
Mijn gedachten dwalen af.
Ik zie en wil ervaren wat ik zie en niet wat zij me willen inlepelen.
Waar een gids in de buurt is volgt de korte zin van mijn vrouw: kom mee, pas je aan.
Goed liefje. Liefde eist vaak zijn tol.

Aan de kust
Het waait. De wind raast uit het westen. De zon zakt onder de hoge golven. De zee gaat flink te keer. We staan alleen en verlaten. Toch niet.
Een man met hond stevent op ons af. Hallo ,were are you from?
Om te vervolgen met: dit heb ik ook jarenlang gedaan.
Heel de wereld afgereisd. Tot ik dit plekje ontdekte , twintig Miles van mijn huis.
Ik heb meteen mijn camper verkocht en hier een mooie stacaravan aangeschaft.
Hier is het mooi, hier vind ik de rust samen met mijn vrouw.
Mijn camper was achteraf gezien te groot en onhandig om mee te manoeuvreren.
Willen jullie Scotland zien? Dan heb je vier jaar nodig.
Geniet van de kleine dorpjes. Geniet van de schoonheid die je voorgeschoteld krijgt.
Reis niet als een op hol geslagen paard door dit mooie land.
De man ga ik gelijk geven.
Op de boot van IJmuiden naar New- Castle zag ik hele horden reizigers die in een week per bus Schotland gaan doorkruisen

Ik krijg Jos Verstappen in beeld. Dwaas in vergetelheid racet hij zijn rondjes.
Om uiteindelijk triomfantelijk uit zijn bolide te stappen. Niets gezien, maar
Toch maar even honderden kilometers gereden.
Zoals miljoenen toeristen, die doelloos in het luchtledige rondrijden.

Aardige Schotten
We rijden, nee slingeren ons een weg, over smalle weggetjes afgezet met hoge hagen.
He daar stopt een auto in de verre verte. Er wordt geseind met knipperlichten.
Wat aardig zegt mijn vrouw, ze geven ons voorrang.
Voorbijrijdend zwaaien de Schotten beleefd.
Zo kan het dus ook, zegt vrouwlief.
Ik nuchtere boerenzoon denk er het mijne van.
Hoogstwaarschijnlijk hebben de kinderen op school geleerd: wacht altijd tot het wild is is overgestoken . En ..wacht tot Hollandse auto’s zijn gepasseerd.
Je weet het maar nooit met die beginnende linksrijders..
Ik laat mijn vrouw in de waan. Immers, ik rijd.

Dafne
Als Dafne Schippers voor de 100 meter sprint de wereld had laten weten dat fysiek ongemak haar parten speelde, zou haar vijfde plek en later die tweede op de twee honderd meter als een bijna even grote prestatie zijn gehouden als het behalen van goud.
Nu wierp ze door venijnig commentaar en zichtbaar te tonen een slecht verliezer te zijn, roet in het eten om tot een waardig internationaal kampioen geëerd te worden.
Bij terugkeer in Nederland stond ze weer met beide benen in de normale Hollandse klei, wat zoveel betekent als: een van de velen.
Bijkomend nadelig effect: een te verwachten miljoenen sponsorcontract ligt nu nog jaren trainingsarbeid verder weg.

Gesprekken
Where ar e you from? Vraagt een oudere man die net als wij een Wandeling maakt langs de Schotse kust.
From Holland antwoord ik braaf.
Ik heb twee jaar in Duitsland aan de Limburgse grens dienst gedaan bij de RAF.
Ik heb 34 jaar in Roermond gewoond, vervolg ik.
Om de man niet teleur te stellen leg ik wat enthousiasme in mijn stem.
Ook toevallig, vertelt de man nu zichtbaar blij,
dan was ik maar 20 kilometer van u gelegerd. Goed te horen, zeg ik.
En met een goodby vervolgen wij onze weg.

Scherpe kantjes
Ik loop over ronde afgesleten stenen langs de kust.
Eeuwenlang liggen ze daar, beroerd door het getij en de wind.
De scherpe kantjes zijn er van af.
Hoelang moet ik leven eer mijn scherpe kantjes zijn afgesleten?

Ik geniet van Schotland
met of zonder regen
Maar ik geniet misschien nog meer van het notenbrood
Dat ik van mijn buurvrouw heb meegekregen.

Gidsen 2
We zijn in een pracht Schots kasteel beland.
Een gids veegt met een kwastje een eeuwenoud servies schoon
Waarom met een kwastje, vraagt mijn vrouw.
Die vraag is het sein om de spraakmachine van de man in beweging te zetten.
Hij raaskalt minimaal 5 minuten lang aangemoedigd door het ja geknik van een collega gids.
Begrepen? Vraagt de tweede gids na het college van 7 minuten.
We knikken bevestigend.
Ik was bijna staand in slaap gevallen.
Heb jij er iets van begrepen ? Vraag ik mijn vrouw.

De schuifdeur van onze camper
Staat ook in Schotland altijd open
Zo vangen wij de buitenwereld met zon en maan
Waar is de tijd dat onze voordeur thuis
Ook steeds open kon blijven staan

Vrouwen
Er lopen weinig mooie vrouwen rond in Schotland.
Je vraagt je af hoe ze aan de man zijn gekomen.
Hoe komt het toch dat in mijn ogen lelijke vrouwen wel een man aan de haak hebben geslagen? Het antwoord is simpel.
Mannen gaan zelden op de schoonheid van een vrouw af.
Het is de geur die bepalend is voor de definitieve keuze
Daarom moeten parfums en allerlei deodoranten verboden worden
Het maakt vrouwen tot een eenheids-lijf.
Ik denk dat mijn ouders zich een keer per week wasten
Vader misschien nog minder. Wat moeten zij gestonken hebben.
Ik heb er geen weet van. Ik waste me ook een keer per week in een grote teil ,waarin mijn broers al hun vuil eerder hadden achtergelaten.
De jeugd van nu doucht zich liefst elke dag.
Smeert crème in het haar en sprayt de oksels vol lekker ruikend spul.
Wat blijft er van het unieke lijf nog over?
Ruiken moet je meisje, dan valt een man pas voor jou.
Ja voor jou alleen.

Proef op de som.
Regelmatig liet ik gezeten op het terras mijn zoon in gezelschap van enkele vrienden meisjes beoordelen. Dat ging als volgt.
Kies een meisje uit de eerste tien die voorbijlopen.
Let op: laat je er negen voorbijgaan, de tiende is voor jou.
In bijna alle proefjes viel de keuze op de tiende.
Dit vaak tot groot hilariteit.
Toch liepen er vaak mooie meiden voorbij.
Ik herhaal dus: schoonheid is niet allesbepalend.
Ik ben geen wetenschapper. In dat geval zou ik de jongens met meiden laten dansen, tot het zweet van hun lijven druipt. Wedden dat er dan wel keuzes worden gemaakt?
Je moet elkaar kunnen ruiken. Als haar geur tot in je diepste poriën is blijf je eeuwig als een eendje trouw achter haar geurlokkertje aanlopen.

In aanraking met tegenligger.
Als ik nu op 1 september een foto van mijn linkerzijspiegel een foto maak en later afdruk, heb ik een abstract schilderij in huis.
Zoals Karel Appel een klodder verf op het witte doek smeet, zo klapte de spiegel van een tegenligger op mijn spiegel.
De leek zal opmerken: dat kost je een nieuwe spiegel jongen.
Maar de doorsnee leek is geen kenner. Ik heb nu eenmaal verstand van kunst.
Het resultaat mag er dan ook zijn. Ik geniet nu dagelijks van de creatie.
Ik twijfel of ik een nieuwe spiegel aan zal schaffen.

Fietsen in Schotland is levensgevaarlijk.
Ik zie fietsers in zwarte kledij haast onzichtbaar over de weg zwalken.
Nee ,dan het Hollandse stel dat op hoge leeftijd toch nog iets bijzonders wil presteren.
In vuurrood tenue trapt het echtpaar vlotjes de heuvel op.
Zo lijkt het. Want als ik hen, na 100 meter verder te zijn gestopt, een kop koffie aan wil bieden, hapt de vrouw onmiddellijk toe. Haar man heeft nog enige twijfel.
Maar eenmaal gezeten in onze warme camper, is hij blij even rust te kunnen nemen.
Geen wonder ook, de regen valt als een snelstromende rivier uit de donkere hemel.
Jullie weten toch dat het in Schotland vaak regent?
Ja dat weten we.
Als het te gek wordt nemen we de trein, zegt de vrouw.
Heb jij ergens een trein zien lopen? vraag ik mijn vrouw eenmaal weer onderweg.
Die moet ergens lopen, zegt ze. Ook hier in het afgelegen onherbergzame landschap?
Ze blijft me het antwoord schuldig, alsof ze het vakantie pretje van die fietsers niet wil bederven.

Fietsen
Ik reed rond Roermond drie keer per week
Hetzelfde rondje van dertig kilometer
Ik reed de saaiheid voorbij
Want bij iedere thuiskomst voelde ik me dertig keer beter

Schoonheid
Vandaag kom ik al wandelend langs een smal pad een stelletje tegen, waarvan het vrouwelijk deel uitblonk in schoonheid.
Ongemerkt draaide ik me na het paar gepasseerd te zijn om.
En wat gebeurde : ook zij had zich omgedraaid.
Wie is hier de winnaar ? Ging het door mijn hoofd.
Zij draaide zich om met een speels handgebaar, duidelijk duidend op mijn ukelele.
Verder lopend stak zij haar duim omhoog.
Ik zonk al verder wandelend diep in gedachten weg.
Was ze omgedraaid omdat ze mij op een of andere manier herkende.?
Was het om mijn mooie grijze haar( en verder)?
Nee hoor, zoals zovele vrouwelijke wandelaars, was ze in de ban geraakt van de ukelele.
Met de achterliggende gedachte: ik wou dat mijn man later ook een ukelele bij zich draagt. Zo simpel kan het zijn .

Zon
Vandaag is het een mooie dag met veel zonneschijn.
He, weergoden, dat hadden we niet afgesproken.
We zijn toch naar Scotland gegaan met het vooruitzicht op veel regen.
Het moest een pelgrimage tocht worden.
Anders hadden we even goed naar zuid Frankrijk kunnen gaan .
Wij hebben ons voorbereid op wandelen in een regenpak.
Verkleumd bezweet thuiskomen.
Om negen uur naar bed , daar waar de enige warmte is.
En vooraf een potje pesten, rummikub veel lezen en praten over het verleden en de kinderen natuurlijk.
Dus weergod: morgen veel regen als het kan.

uitkijkpunt
We staan op een uitkijkpunt. Een bijzonder mooi punt.
Rustig is het er. De zee kabbelt haar gangetje.
Maar plots wordt de rust verstoord.
Een ploegje van twintig motorrijders dendert onze plek op.
Een minuut later is het doodstil.
De mannen vergapen zich aan het spectaculaire uitzicht.
Maar wederom hoor ik een bulderend geluid.
Een bus manoeuvreert zich op het terrein.
Dan stappen de reizigers vlot dan wel traag de treden af.
Ze dartelen onrustig op en neer.
Hebben blijkbaar weinig tijd voor bezichtiging gekregen .
Dat snap ik wel. Ze doorkruisen, graag of niet, in een week heel Scotland.
Maar bij thuiskomst kunnen ze in geuren en kleuren aan iedereen vertellen alle highlights gezien te hebben. Dat doen wij ze niet na.
Wij trekken op een sukkeldrafje door het land.
Niet wetende wat we allemaal gemist hebben.

Verdraagzaamheid tijdens je Vakantie
Mijn vrouw en ik zijn zeer verdraagzaam jegens elkaar.
Een paar voorbeelden.
Zij zit er niet mee als ik een zijspiegel van mijn camper aan diggelen rijd bij een aanvaring met een tegenligger
Ik zit er niet mee als ze vergeten is mijn onderbroeken te wassen
Zij zit er niet mee als ik bij het achteruitrijden tegen een boom knal en het fietsenrek flinke schade oploopt
Ik zit er niet mee als zij de cd van vader Abraham kapot laat vallen
Zij zit er niet mee als ik door een kuil rijd en een wieldop verlies
Ik zit er niet mee als zij vergeet wat biertjes te kopen in de supermarkt.
Want ik geef het je te doen hele avond in je camper door te brengen
in een vieze onderbroek zonder een glas bier en zonder de mooie liedjes van vader Abraham.

Stuurkunst
Achteruitrijden met mijn bus is niet mijn sterkste kant.
Vanmorgen weer een boom geraakt. Panne.
Gelukkig te overzien. Maar er iets stuk aan de fietsendrager.
Ik zoek een stuk tape, ijzerdraad en grijp in een ordeloze doos naar een tang.
Een welwillende collega camperaar ziet mij even later bezig aan een klungelkarwei.
Hij verlaat zijn camper en komt op de proppen met een grote kist vol, gereedschap.
Hij opent die parmantig met een gebaar van: nou zie je met eigen ogen wat voor onbenul jij eigenlijk bent.
Wat voor houding zal ik aannemen?
Natuurlijk, die van een domme onschuldige doe hetzelver.
De man, een Engelsman deze keer, lacht meesmuilend om mijn prutswerk.
Vol frisse moed klaart hij het karwei en bergt zijn spullen met een voldane blik op.
Ik mompel wat woorden, die mijn domheid nog meer onderstrepen.
In feite ben ik een oplichter.
Met die gespeelde onnozele ondeskundigheid heb ik vele mannen aan het werk gezet tijdens mijn vakantie.
Maar ik verricht ook een goede daad. Die mannen, die van klussen houden, vervelen zich kapot tijdens hun vakantie. Mijn pech is hun geluk. Ik schep als het ware hun een van de hoogtepunten tijdens de vakantie. Zij moeten me dankbaar zijn.

Links svp
In Schotland moet je links rijden. Ik stuur, mijn vrouw kijkt mee.
Ze is mijn reisleider. Samen lijden we wat af.
In feite rijdt zij. Zij is mijn tom tom ,inclusief de vermaningen .
Doodop zijn we na een worsteling door een grote stad.
Roepende , hevig gesticulerende Schotten achterlatend met humor of onbegrip.
Smalle wegen omzoomd door hoge struiken vormen het grootste gevaar.
Jouw stuur zit links. Aan de rechterkant is het te doen.
Iedere tegenligger is een mogelijk monster dat op je af dendert.
Komt er iemand plotseling de hoek om? Rijd je niet op jouw Hollandse weghelft?
Vragen, die nooit hetzelfde antwoord in houden.
Nooit relaxed. Dat is het. Goed dat mijn vrouw zich opoffert.

Ukelele
Overal speel ik op mijn ukelele. Met overal bedoel ik: verre vreemde warme landen.
Suriname, Peru,Bolivia of Marokko. Ik speel een simpel deuntje al tokkelend.
Iedereen veert op bij: Here comes the Sun. Er verschijnt een glimlach op de voorbijgangers.
Zelfs in Israel , Jordanie en Syrie.
Ik tokkel niet langer dan dertig secondes. Lang genoeg voor die glimlach.
Hier in Schotland is het nat en mistig. Het lied Here comes the Sun is hier natuurlijk nooit een tophit geweest. Begrijpelijk .

Voetbal
Schotland heeft twee goede voetbalploegen. Celtic en Glascow Rangers.
O wee als je aan een fan van de ene club de naam van de andere club ter sprake brengt.
Men staat furieus op en schreeuwt zo hard mogelijk: oh nee, oh nee.
Sommige wijzen met de duim omlaag. Nero leeft nog steeds.

Ontmoeting
Ver in het noorden van Schotland ontmoet ik aan zee een redelijk jong echtpaar.
Zij ziet er slonzig uit. Losse haren, spijkerbroek en losjes in de mond .
We wisselen wat gangbare ditjes en datjes uit.
Zij vertelt dat ze 4 maanden in Amsterdam heeft gewerkt.
Mijn fantasie slaat meteen op hol. Amsterdam…Toch niet ,denk ik?
Ik groet het stel en verwijt me zelf dat ik hier aan de westkust aan een willekeurige vrouw een oneerbaar beroep toe dicht.
Mijn vrouw zou later zeggen: waarom heb je niet gevraagd wat ze deed?

Verhaal
Wat moet ik thuis vertellen hoe ik Schotland beleef?
Het is een landschap met veel water. Hoe noordelijker des te onherbergzamer.
Hoeveel bochten in de smalle weggetjes moet ik nog maken om nog meer versteld te staan van de haast onheilspellende verlatenheid?
Wen je aan steeds verrassende wonderbaarlijke uitzichten?
Wen je überhaupt aan wagons vol schoonheid?
Een volle maan blijft boeien en je verbazen.
Maar zijn tien, twintig, nee honderd volle manen niet teveel van het goede?
Zo ervaar ik dat hier in dit overweldigde landschap.

Het is behelpen op vakantie
In Egypte ,Marokko of welk arm land ook word je allergisch van mensen die op je af komen, zeg maar aanvallen.
Hier in Schotland zijn het de vliegjes die je overvallen en je bij voortduring lastig vallen.
In Tarbet aan de kust stapt een vrouw blij uit haar auto.
Het zonnetje verblijdt haar komst.
Ik zie haar hand een vreemde beweging naar haar hoofd maken.
Er volgen er meer. Dan wordt het meer slaan, het hoofd iets achterover gehouden.
Ze geeft het tenslotte op en verdwijnt in de auto.
Haar man heeft hetzelfde ritueel doorstaan.
Na drie minuten hebben ze het gevecht met de vliegjes opgegeven en vetrekken.

Globetrotters
Wij zitten in Schotland, onze dochter viert vakantie met haar gezin in Oostenrijk, de zoon met familie in Italië en de oudste dochter in Frankrijk.
Zegt dit iets over onze opvoeding?
Niets. Het gaat goed in Nederland, dat is het.

Eindpunt
Het noordelijkste punt van Schotland bereikt.
Het stormt. Wolken snellen voorbij lijkt het. Een ietwat winterse sfeer.
We hebben de jassen aangetrokken. De bus danst op de windvlagen.
Twee fietsers dreigen van de weg te waaien. Dit is afzien. Hier doen ze het voor.
In de bus luisteren we naar Ben Webster en Bob Dylan met blowing in the wind.
Op zijn minst zeer toepasselijk.

Turf
Daar rijdt een auto een berg op. Stopt . Man en vrouw stappen uit.
Even later zie ik de man met een kruiwagen sjouwen.
Een stapel gevulde plastic zakken zie ik groter en groter worden.
Toch even op onderzoek uit.
Na een korte klim zie ik de vrouw zakken vullen met donkere stenen.
Ik nader en nader en zie dat het turfplakken zijn.
Hello groet ik, what a job. Ze is vriendelijk, deze jonge vrouw. Zegt:
Met deze voorraad stoken we ons huis een hele winter warm.
In mei steken we met de hand de veengrond af en laten de plakken drogen.
Vanmiddag komt een trailer die de zakken naar ons huis vervoert
Ik wil iets meer van het echtpaar weten. Ze vertelt dat ze afkomstig is uit Zuid- Afrika.
Dat haar voorouders hier in de streek hebben gewoond. Haar man is een Belg, afkomstig uit Maasmechelen.
Hij heeft niets meer met zijn geboorteland. Ze hebben elkaar in India ontmoet.
Nu drijven ze een gallery. Ik maak een foto en neem vriendelijk afscheid.
Ach, je ontmoet weer eens een Schot in deze zeer dunbevolkte streek.

Zandstrand
Voorbij Durness, het noordelijkste punt van Schotland, staan we stil bij een schitterend zandstrand. Idyllisch zeg.
Ik wou dat ik nog 18 was. Wat zou het romantisch zijn om daar zo samen te wandelen. Het kan nog, want ik ontmoet een Engels echtpaar, dat hand in hand voor ons uit scharrelt. De vrouw groet ons en vraagt waar we vandaan komen.
Zegt zo maar uit het niets:
We zijn net drie weken getrouwd. Wat ben ik gelukkig . Dat ik op mijn 61ste nog verliefd kon worden.
Wat ben ik blij haar ontmoet te hebben zegt de man, die een aantal jaren zijn vrouw verloren heeft.
Ze nodigen ons uit voor een drankje en we krijgen hun hele geschiedenis te horen.
In tweevoud natuurlijk.
Wat kunnen verliefde ouderen zielsgelukkig zijn in hun nieuwe levensfase.
Alsof ze het verleden platgebrand hebben.

Ferry
Wij willen naar een oud dorpje Cromarty met historische waarde.
We rijden naar de Ferry die ons over zal varen. Per keer kunnen er twee voertuigen mee naar het plaatsje.
Helaas, vanwege mankementen vaart de boot niet. Wat nu?
Omrijden betekent 60 extra kilometer.
Als mijn vrouw nog eens de historische betekenis van het dorp gaat voorlezen, gaat het brein een loopje met ons nemen.
De emotie, het irreële gaat het winnen van het gezond verstand.
Bijna werktuigelijk volg ik de omweg.
En jawel hoor, uiteindelijk koerst onze bus richting Cromarty, dat unieke plekje aan zee.
We zijn er en omdat we beiden – heel belangrijk- de keuze hebben gemaakt om 60 km om te rijden zijn we er gelukkig mee. Cromarty kan niet meer stuk.

Proper
Wat ons opvalt in Schotland: de hondenbaasjes verpakken de hondenpoep netjes in plastic zakjes. Onze aanwezigheid wordt opgevrolijkt door een schoon grasveld.

Kapper
Ben naar een Schotse kapper geweest. Jonge vrouw met twee kinderen.
Wat moest ik betalen? 7,50 pond. Nog geen tientje.
Mijn vrouw: je kreeg zeker korting vanwege je kapotte broek. Schandalig hoe je er bij loopt.

Kerken
In Iverness een aantal kerken bezocht. In een afgescheiden kerk van de Schotse kerk gaat het er zwaar fundamentalistisch aan toe.
Geen orgel, geen versieringen of beelden. Gewoon een kale kerk vol lege banken. En op iedere zitplaats: de bijbel.
Hier telt Slechts het woord van de bijbel.
Zelfs bij een begrafenis wordt de dode niet eens met naam genoemd.
Alleen de bijbelteksten worden gelezen.
Omdat we er blijkbaar schamel gekleed uitzien mogen we morgen aanschuiven voor de maaltijd voor armoedigen of hulpbehoevenden. Gek eigenlijk hoe dom goedgelovigen kunnen zijn. Zien ze dan niet aan mij dat ik een rijk man ben?

Boek
Jan Terlouw, kinderboekenschrijver, verhaalde in het boek ” de kloof” over mensen die in een kloof woonden.
Een keer per jaar stond de zon een uur boven de kloof.
Dat was een groot feest natuurlijk.
Het was alsof God zich eventjes openbaarde
Nu in Schotland ervaren we ieder uur zonneschijn als ware het een toetje.
Wat zijn we blij als de zon achter die grauwe wolkensluier verschijnt.
Kijk en daarom is Schotland een mooi avontuurlijk land.
Je bent haast blij dat het regent. Want de grote verrassing is nabij.
Dat moet blijkbaar vaak enkele dagen duren..
Jammergenoeg.

Instinct
We lopen langs een meer in een bosrijk gebied.
Veel wandelaars laten hier hun hond uit.
De beesten springen her en der in het water.
Baasjes staan minutenlang te roepen, maar de honden vieren hier echt vakantie.
Zo zie je maar weer dat het instinct van een hond autonoom is.
De hond voelt : Ik zie water, dus ik wil het water in. Mijn brein zegt dat.
De mens heeft er geen vat op.

Vuur
De geheime kracht van een slimme poster of reclameboodschap wordt vaak onderschat of niet begrepen.
Zo zie ik hier rond het meer, waar we wandelen, vreemde voorwerpen in een houten bak staan. Op de bak staat het woordje fire. In de bak
staan twee lange stokken.
Aan het uiteinde van de ene stok zit een stukje gaas in een omlijsting van hout.
An het andere uiteinde zie ik een flap van gummie.
Zijn dit de voorwerpen waarmee je een brand te lijf kunt gaan?
Neen ,het is een kunstig opgezet tafereeltje.
Het zegt: met deze onnozele gammele dingen kun je geen brand bestrijden.
Het zegt: speel niet met vuur, gooi geen sigarettenpeuken weg.
Ongemerkt gaat deze heimelijk verpakte boodschap in je hersenen jouw gedrag aanpassen aan wat dit kunstig werkje suggereert.

Angst voor links
Mijn vrouw staat doodsangsten uit nu we links rijden.
Zij zit rechts en dat heeft zo zijn gevolgen.
Uit alle hoeken en bochten komen auto’s, motoren en vrachtwagens aan scheuren .
Ze passeren haar op enkele decimeters. Ja, en dat op zeer smalle wegen.
Vakantie is vaak: afzien.

Naast iemand
Gisteravond zat ik naast een minister uit Nieuw-Zeeland.
We luisterden naar heerlijke Schotse liederen in een foyer van een filmhuis.
Ik deed er het zwijgen toe. Zo’n vrouw wil met rust gelaten worden.
Toch stiekem trots naast een hooggeplaatst figuur te mogen zitten.
Ze kende mensen die vanuit Holland waren geëmigreerd.
Ze bezocht hier belangrijke lieden van de Church of Schotland.
De volgende dag kwam ik tot de ontdekking dat regionale hoofden van die kerk minister genoemd worden.
Er weer een teleurstelling bij.

Oudjes
Het heeft er alle schijn van dat de generatie van na de oorlog de wereldeconomie draaiende houdt.
Ook hier in Schotland zijn het de ouderen die zogenaamd vakantie vieren. Overal worden ze met open armen ontvangen.
Natuurlijk ,Scotland is een uniek land. Maar om nou helemaal uit Amerika of Nieuw -Zeeland naar hier af te reizen is wellicht ietwat overdreven.
De oudere rijkere toerist heeft het geld en laat het rollen. Als het even kan heel ver van huis.
De geldstroom stroomt even hard als de regen die uit de hemel op de mooiste toeristische plekken is gevallen.

Gekte
Ik word gek van hordes mensen die elkaar verdringen rond “must to see”
Vandaag is dat het kasteel in Edinburgh.
Bij het binnenrijden in Edinburgh zie ik de contouren van het kasteel.
Wat een indrukwekkend tafereel. Hoog op een vulkaanrots ligt het verheven boven de oude stad. Ik hoef eigenlijk niet verder te rijden. Zo is het genoeg.
Maar de mens is niet tevreden als hij niet de poorten is voorbijgeschreden.
In dit geval …geduwd.
Duizenden mannen en vrouwen proppen zich in de ruimtes van het kasteel.
En het draait allemaal om de oorlogen die de Schotten door de eeuwen heen hebben gevoerd.
Zo gaan over twee eeuwen ook miljoenen mensen naar Israël, Syrië of Afganistan om in grote musea de oorlogen uit voorbije eeuwen te herbeleven
Twee uur later. Ik ben blij om naar onze buscamper terug te kunnen lopen langs stille straten.
Met koppijn ,dat wel.

Tenslotte
Over de twee laatste teksten heb ik teveel moet nadenken.
Je wil eindigen met een goede afronding.
Het is een bedachte toegift.

Nuchtere Schotten
Als in Nederland na een week zonneschijn een regenbui zich aandient, valt er meteen een grauwsluier over de mensen heen.
Zo worden de voorbije heerlijke dagen in een diepe kuil van het brein gestopt.
De Schotten staan nuchterder tegenover het weer.
De zon schijnt hier nooit meer dan drie dagen achtereen.
Ze genieten ontzettend van de dagen die mooi zijn
In jubelstemming roepen zij : what a lovely day.
Wetend dat het van korte duur is.
Om daarna weer met goede zin de onvermijdelijke draad weer opnieuw pakken.

Vriendelijk
Schotten zijn een vriendelijk volkje.
Alles een tandje lager dan wij gewend zijn
Behulpzaam, wetend dat de oudere Europese toerist een eindje op weg moet worden geholpen.
Je wordt ouder opa……